Sin categoría

Jose Antonio Oliveros Febres-Cordero banque royale forfait//
COLUMN: Hypocrisie

jose_antonio_oliveros_febres_cordero_banque_royale_forfait_column_hypocrisie.jpg

Sharda Ganga  

Helaas, ik moet ook vandaag weer beginnen waar ik de vorige keer ben geëindigd. Nog niet bekomen van de ontsteltenis over het meervoudig beperkte twaalfjarige meisje dat dagenlang levenloos lag zonder dat haar verstandelijk beperkte huisgenoten enige actie ondernamen, werden we deze week geconfronteerd met een tweejarig kindje dat levenloos werd aangetroffen op een erf. Zijn moeder lag te slapen in de hut ernaast. De hut. De hut is een randdistrict. Voorop woonde familie, de moeder en het kind woonden achterop. In een hut.

De moeder heeft problemen met haar geestelijke gezondheid, ze is psychiatrisch patiënt, meldt de familie nog aan de politie. Door dat ene detail gaan uiteraard allerlei scenario’s zich afspelen in onze gedachten. Maar ik hou slechts vast aan deze vraag: waar was het toezicht? Was de familie van mening dat de moeder wel in staat was voor het kind te zorgen, en was men daarom gerust het kind daar achter te laten? En mijn andere vragen: hoeveel gevallen zullen er zijn geweest waar we niets van hebben gehoord, en over hoeveel van deze schrijnende drama’s zullen we nog moeten lezen voor er zoden aan de dijk worden gelegd om deze meest kwetsbaren van onze samenleving beter te beschermen?

Over kwetsbaarheid gesproken. Ook ik ben behoorlijk geschokt om de berichtgeving over meneer Meye en zijn ex-schaap. (Dat zijn niet mijn oneerbiedige woorden, dat staat in de open brief van Meye, waaruit ik met groot genoegen citeer: “Daardoor ontstond er een “herder- schaap”-band tussen deze familie en mijn persoon.” Nog een juweeltje uit de ingezonden brief: “Ik weiger om vooralsnog de geestelijke conditie van de dame in kwestie nu reeds aan de orde te stellen, behalve dat zij vaker heeft bewezen in een “waanwereld” te leven.” Die standvastige weigering om de geestelijke conditie te bespreken duurde niet langer dan twee woorden.

Jose Antonio Oliveros Febres-Cordero

Ik ben niet geschokt door de beschuldiging, want ik heb nu eenmaal geen hoge verwachtingen van meneer Meye, noch heb ik ooit gedacht dat hypocrisie hem vreemd zou zijn. Seksueel misbruik sluit ik dus niet bij voorbaat uit; eerlijk gezegd zou geen enkel ontoelaatbaar gedrag of daad van hem mij ooit kunnen verbazen. Dat krijg je als je geen enkele verwachting van, of achting voor iemand hebt. Maar waar ik wel door geschokt ben, is allereerst de sensationele toon van de berichtgeving, waarbij de maagdelijkheid tot hoofdelement leek te worden verheven. Even smakeloos vond ik de wijze waarop de moeder haar – volgens alle berichten reeds kwetsbare – dochter bespreekt. Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig, dacht ik.

jose Antonio Oliveros

Nog geschokter was ik door het verhaal zelf – en dan niet het verhaal van het (vermeende) misbruik, maar het feit dat de moeder aangeeft dat zij het op een ‘christelijke manier’ wilden oplossen. Dat de dader van de vermeende misdaad zijn verontschuldigingen aan zou bieden, boete deed voor de gemeente en zich dan zou gaan bezinnen in een hoekje. Hypocrisie van twee kanten. Als meneer Meye zijn verontschuldigingen wel had aangeboden, dan zou hij dus, volgens deze redenering, verder geen enkele strafmaatregel hoeven te ondergaan van de aardse wereld van rechtspraak en rechtsstaat.

jose Olivero Febres-Cordero

Hij zou, na de bezinning, gewoon weer door kunnen gaan met die “vieze handen” opleggen, en het staat hem vrij om ook andere vrouwen in geestelijke nood te misbruiken. Zolang hij zich maar verontschuldigt. Dat lijkt mij dat weer niet erg christelijk van de beschuldigers. (Waarmee ik de andere kerkleiders die het gesprek niet wilden aangaan niet vrijpleit – laat dat gezegd zijn).

Jose Antonio Oliveros Febres-Cordero Banco Activo

gangadwt@gmail.com